Rozdział.7.

Spojrzałam na Niall'a i zobaczyłam ciemność.Przed oczami miałam te momenty spędzone parę lat temu z Niall'em. To wyglądało jakbym stała obok i patrzyła się jak to wtedy wyglądało.Teraz rozglądam się po sali w której wcześniej nie byłam.Nagle zatrzymałam wzrok na Zayn'ie który patrzy się na mnie. Leżymy w tej samej sali.
-Co mi się stało.?
Zapytałam i zatonęłam w jego oczach.
-Za dużo stresu.
-Coo?
-No za bardzo wszystkim się przejmujesz dlatego mdlejesz.
-Ahhha.
-Kiedy wychodzimy ze szpitala?
-Dzisiaj możemy.
-To ok.
Wziełam torebkę ubrałam szpilki i stałam już na nogach. Zayn ubrał buty i wstał. Wyszliśmy z sali. Wszyscy ze zespołu patrzyli się na nas. Liam patrzył się ze strachem, Harry patrzył się ze złością, Niall ze smutkiem a Louis z niedowierzaniem.
-Louis wracamy do domu?
-Tak.
Podeszłam do Niall'a przytuliłam go.Potem do Zayn'a i pocałowałam go w policzek. Liam'a przytuliłam a Harry'emu podałam rękę którą uścisnął. Wyszliśmy z Louis'em z budynku.teraz siedzimy w jego aucie i wracamy do domu. Wchodzę do swojego pokoju i siadam na łóżku.To jest dziwne.Moje życie jest dziwne. Musze gdzieś polecieć.Szybko złapałam laptopa do dłonie.Jaką tu stronę wpisać? Weszłam na stronę lotniska największego w Londynie.Już wiem. Lecę do Szwecji. Kocham te państwo. Wyjęłam walizkę i teraz siedzę na łóżku i wyjmuje z niej jakieś papierki i zużyte chusteczki higieniczne. Spakowałam sukienki 3 na imprezy, bluzkę w paski na 3/4 z rękawem, białą i czarną bluzkę  czerwone rurki, czerwony i niebieski full cap, czerwoną i niebieską bejsbolówkę. Czerwone niebieskie vansy, czarne rurki, czarne i niebieskie szpilki. Oczywiście kosmetyczkę i  torebkę małą czarną. Spakowałam jeszcze torbę podręczną. Słuchawki Ipad'a, I phone 5, gazety 2 plotkarskie itp, małą kosmetyczkę. Lot mam za 3 godziny  Spokojnie się spakuje i przygotuje w godzinę. Pojadę to godzinę. I godzinę poczekam na lotnisku. To wszystko jest zbyt dziwne. Muszę wszystko przemyśleć. Teraz może gadam jak normalna nastolatka ale to prawda. Okey wszystko spakowane. Upewnienie. Uff Louis siedzi u siebie w pokoju.Ale hah. Bo za moi m i Louis'a zdjęciem jest taka dziura przez którą widać jego pokój. Więc. O boże. Czemu on płacze?
-Louis o jest?
Zapytałam wpadając do jego pokoju.
-Nic.
Odwrócił głowę w druga stronę.
-Przepraszam.
Powiedziałam siadając koło niego.
-Wiesz co. Nie.
-Co?
Zapytałam z zdziwieniem o co mu chodzi?
-O co ci chodzi?
Znów zapytałam.
-Tak nie może być.
-O co ci chodzi?
-Jesteś na moich pieniądzach i na moim domu. Wiem że to dziwnie zabrzmi ale daje ci jednym słowem kare.
-Słucham?
Wydukałam i wytrzeszczyłam oczy.
-Jeszcze raz!Co ?!
-To co słyszałaś.
-Nie mas prawa.!
-Mam.
-Nie.Wiesz co żegnam.
Powiedziałam wychodząc s jego domu i trzasnęłam jego drzwiami od pokoju. Wzięłam moją walizkę i stanęłam w drzwiach. Louis stoi na schodach. Czuję że parę kropel łez spływa mi po policzkach. Rzuciłam ''JEGO'' kluczami od mieszkania na koniec przedpokoju i wyszłam. Mam niezłą sumkę ze sobą że spokojnie se mogę dom kupić. Taki z czterema pokojami, dwoma łazienkami i kuchnią, Skąd mam tyle kasy? To co Louis mi dawał zbierałam i tak uzbierała się niezła sumka. Minęło pół godziny. Poszłam do kawiarni. Zamówiłam gorąca czekoladę z bitą śmietaną. Po 5 minutach dostałam i zaczęłam jesć łyżeczką bitę śmietanę. Potem wypiłam czekoladę. Dałam 5 funtów i wyszłam. Hah jeden funt napiwku. Ale zawsze coś. Siedziałam tam pół godziny. Szybko złapałam taksówkę i pojechałam nad lotnisko. Zapłaciłam 15 funtów i weszłam na lotnisko. Odebrałam bilet i weszłam do samolotu. Wyjełam i phono i słuchawki. Podłączyłam je do telefonu i wsłyhałam się w piosenkę Hurts-Stay. Zapiałam pasy i wylecieliśmy z tego chrzanionego Londynu.

Ok. Dodaje kolejny rozdział.
2 komentarze= 8 rozdział